De extreme drijfkracht van de 43-jarige Jeppe Rindom heeft hem naar bedrijven als Goldman Sachs, McKinsey, Tradeshift geleid en ervoor gezorgd dat hij vandaag de dag medeoprichter is van het snelgroeiende fintech-avontuur Pleo. Zijn drive komt voort uit een opvoeding waarin er strijd was om aandacht.
Zowel meisjes als jongens dringen zich samen voorin de schoolbus wanneer deze op een augustusdag in 1983 voor de Usserød School in Hørsholm parkeert.
In de menigte steekt een sproeterige jongen uit. Hij is lang, heeft spierwit haar en is een beetje verlegen. Maar wanneer de deuren opengaan en de begeleider die hen ontvangt naar de deur van de kleuterklas wijst, zet hij samen met de kindermeute de sprint in. Voorop rent de zesjarige jongen met zijn Piolet-tas op zijn rug.
Jeppe Rindom herinnert zich zijn eerste schooldag duidelijk.
“In mijn hoofd ging het erom wie het snelst naar de schooldeur kon rennen. Ik was zo gedreven om te presteren, in goede en slechte zin. En ik denk dat dat nog steeds een deel van mij is.”
Hij herinnert zich veel andere soortgelijke episodes op school. Over graag als eerste klaar willen zijn met een opdracht, deze het beste willen oplossen, de beste cijfers willen halen.
Maar pas toen hij 26 jaar oud was en een persoonlijkheidstest onderging als onderdeel van het introductieprogramma bij McKinsey, werd hij zich bewust van het hokje waarin men iemand als hij graag plaatst. Hij kreeg het label “Insecure overachiever”. En hij is niet de enige. Hij bevindt zich in een select gezelschap van mensen zoals hij, namelijk mensen met een uitzonderlijk hoge prestatiedrang, gedreven door een innerlijke onzekerheid.
Indrukwekkend CV
De mentale instelling en extreme drijfkracht zijn misschien wel de beste verklaring voor de buitengewone prestaties van de 43-jarige Jeppe Rindom.
Als student liep hij stage bij Goldman Sachs. Na zijn afstuderen werd hij gerekruteerd door McKinsey. Daarna volgde een tussenperiode van twee jaar bij Chr. Hansen, waar hij een van de drijvende krachten was achter de beursgang van het bedrijf, voordat hij als CFO bij de Deens-geboren, maar nu in Silicon Valley gevestigde unicorn Tradeshift aan de slag ging.
In 2015 richtte hij samen met zijn partner Niccolo Perra het fintechbedrijf Pleo op, en samen hebben ze een half miljard kronen opgehaald om hun intelligente bedrijfskaartoplossing tot een toonaangevende wereldwijde speler te maken.
Jeppe Rindom is openhartig over waar de kiem voor zijn drijfkracht is gelegd.
“Ik ben een beetje ongewoon opgegroeid bij mijn vader met mijn twee oudere zussen. Het waren veilige omstandigheden op een boerderij aan de rand van Hørsholm, maar als je drie kinderen hebt die een vader moeten delen, die bovendien zijn eigen bedrijf runt, is er strijd om het woord en concurrentie om aandacht te krijgen. Het feit dat we niet veel tijd hadden voor bevestiging, zorgde ervoor dat het snel werd omgedraaid naar de manier waarop ik aandacht kon krijgen door te presteren en iets te bereiken.”
De drijfkracht in Jeppe Rindom is zo sterk dat hij nooit moeite heeft gehad om dingen te kiezen om zich op te concentreren.
“Ik heb een scheppingsdrang. Ik krijg persoonlijke voldoening van het zien van vooruitgang, dus ik ben vaak bereid om er veel in te investeren om het te laten gebeuren.” zegt hij, wanneer Barons hem bezoekt in het hoofdkantoor van Pleo aan de Sortedams Dossering in Kopenhagen.
Het eerste dat de gast tegenkomt, is een hoog plafond industrieel loungegebied met banken en een open barkeuken. Er heerst een internationale sfeer, en het merendeel van de snelgroeiende groep van nu 250 medewerkers van Pleo zijn dan ook buitenlanders. Men krijgt de gedachte dat het bedrijf net zo goed, of eigenlijk zou moeten, verhuizen naar San Francisco, New York of een derde plek met een grotere talentenpool.
“Eerlijk gezegd is het niet per se het beste voor ons bedrijf om hier te zijn, maar we proberen tegen de stroom in te gaan en te laten zien dat je wel degelijk vanuit Kopenhagen kunt opschalen. Als Deen vind ik het triest om te zien dat we wel de winnaars van de toekomst kunnen creëren, maar ze niet kunnen behouden. Ik denk dat onze welvaartsstaat in gevaar is als we de banen van de toekomst niet kunnen creëren. Op dit moment zijn het nog steeds Novo Nordisk, Danske Bank, Carlsberg en Maersk die de banen produceren, en die zijn al 125 jaar oud. Kijk je naar de VS, dan zijn het Amazon, Alphabet en Facebook, die 25 jaar oud zijn. We willen heel graag een van de voorlopers zijn om te laten zien dat het wel kan lukken om te blijven.”
De moeilijke kunst om het los te laten
De innerlijke zelfkritiek neemt af bij Jeppe Rindom naarmate hij ouder wordt. Men kan zeggen dat hij zijn onzekerheid in hoge mate heeft omgezet in een kracht en voorwaarde voor zijn werk.
Maar het komt ook met een prijs. De gedachten cirkelen de meeste wakkere uren van de dag rond Pleo. Voor Jeppe Rindom staat er veel op het spel.
“Het moeilijkste voor mij is om het los te laten. Ik voel dat ik hier emotioneel veel op het spel heb staan. Alles betekent veel voor mij. Niet noodzakelijk omdat ik overal bij betrokken moet zijn, maar het raakt me oprecht in de maag wanneer ik op een donderdagochtend een kleine bug in het product zie, en dan voel ik oprechte irritatie. Er gaat veel gevoel en hersenkracht in allerlei dingen, waar ik moeite mee heb om me van te distantiëren.”
Wat doe je om te proberen je gedachten en gevoelens in die gevallen te beheersen?
“Ik kan mijn tijd goed prioriteren, want dat is een rationeel proces, maar ik ben niet goed in het prioriteren van mijn gevoelens. Dan kun je zeggen, kun je niet werken aan het distantiëren? Jaa.., dat kan wel. Maar wil ik dat? Heel vaak is het ook dat wat me energie geeft. Mijn eerste gevoel is “oh, dat is vervelend”, maar dan ga ik door een proces waarin ik het vaak omzet in energie om het te verbeteren. Dus ik wil me er ook niet helemaal van distantiëren. Het is een balans.”
Het leiden van echte mensen
De overstap van de consultancybranche en industrie naar de ondernemende wereld heeft het gevoel gegeven de plek te vinden waar men zichzelf ook over 10 jaar kan zien. Maar het is ook een ontmoeting geweest met een ander universum.
Van het werken in een wereld waar iedereen extreem ambitieus is, op dezelfde manier denkt en in principe bereid is om zich te laten leiden, naar het werken in een “echt” bedrijf, waar veel meer verschillende soorten mensen zijn.
“Daar volgen mensen je niet noodzakelijkerwijs, alleen omdat je hard werkt, slim bent of omdat je zegt dat ze dat moeten doen. Sommigen hebben behoefte aan nederigheid, respect en erkenning van wat ze bijdragen. Het is veel interpersoonlijk complexer om in te navigeren. Toen het me net raakte, moest ik oefenen.”
“Ik merk vandaag bij mijn collega's bij Pleo dat er niet een werkpersoon en een privépersoon is. Er is één persoon die toevallig hier aan het werk is. Dat betekent dat ik als leider met een heleboel mensen moet omgaan en niet alleen met een heleboel collega's of middelen, en dan moet ik uitzoeken wat deze mensen drijft. Ik denk dat dat een paradigmaverschuiving is van consulting, en dat is ook de ontwikkeling die ik zelf heb doorgemaakt.”
De balans tussen lof en ambitie
Het grote en moeilijke vraagstuk blijft staan, dat de draad terugbindt naar de eigen ervaringen van Jeppe Rindom uit een druk gezin, waar zelden tijd was voor veel zorg en aandacht.
Want hoe probeert Jeppe Rindom, die zelf vader is van twee jongens, zijn kinderen te beïnvloeden?
“Een van de dingen waar ik op let, is om onze kinderen aandacht en liefde te geven, ongeacht wat ze presteren. Misschien de interesse in wat ze presteren een beetje temperen, en proberen te erkennen waar ze voor staan, meer dan wat ze bereiken.”
En dan is er toch een maar, voegt hij kort daarna met een glimlach toe.
“Er zijn twee kanten aan die zaak. Ik wil het insecure overachiever-gen niet doorgeven aan mijn kinderen, maar ik wil de ambitie niet helemaal uit hen halen, en het heeft me ook iets heel goeds gegeven. Het heeft me doelgerichtheid en vastberadenheid gegeven. Het heeft me gebracht naar een plek waar ik gelukkig ben.”
Jeppe Rindom in The Founder
MAN IN THE SHIRT ”De eer komt toe aan de man die daadwerkelijk in de arena staat, wiens gezicht wordt ontsierd door stof en zweet en bloed” - citaat Theodore Roosevelt in Parijs, 1910. In de portretserie ”Man in the Shirt” ontmoet BARONS zakenmensen die gemeen hebben dat ze zichzelf in het spel en op het spel hebben gezet. Waar vinden ze moed? Wat is het belangrijkste dat ze onderweg hebben geleerd? En wat kunnen wij anderen van hen leren?
