TC Høiseth is de zoon van de conciërge, die ondanks een moeilijke jeugd een wereldreiziger en levensgenieter werd, evenals een ambitieuze zakenman die gelooft in de kracht van interpersoonlijke relaties.
"Bijna dagelijks moet ik mezelf in de arm knijpen," zegt hij.
Tor Christian Bødtker Høiseth, of "TC" zoals iedereen hem noemt, kijkt uit over het panoramische uitzicht bij Besserud dicht bij Holmenkollen in Oslo. Hier woont hij in een huis van 350 vierkante meter met zwembad, jacuzzi, sauna, garage met fitnessruimte, oprit met basketbalveld en een zonnig terras met uitzicht op de Oslofjord. Dit was het huis waar hij van droomde toen hij als kind met de trein voorbijreed.
"Ik vraag mezelf vaak af, 'wanneer word ik wakker uit deze droom'. Hier wonen en de wereld rondreizen om te werken en interessante mensen te ontmoeten is pure magie. Ik ben trots op wat ik heb bereikt, maar tegelijkertijd ben ik erg nederig omdat ik geluk heb gehad. Ik heb altijd een groep fantastische mensen om me heen gehad die me hebben aangemoedigd en geholpen", zegt hij.
Hij is even stil terwijl hij liefdevol zijn hond "Bøtta" aait, die om zijn been cirkelt..
Als er één levensregel is die me sinds mijn jeugd heeft gevolgd, dan is het: "Geef nooit op". Ik ben extreem dankbaar dat ik dit heb geleerd, want het heeft me de kracht gegeven om voor mezelf te zorgen. Het maakte me bewust dat je zelf verantwoordelijk bent voor het creëren van je eigen leven.
Carrière en vrije tijd
TC Høiseth is partner bij Antler, een wereldwijd durfkapitaalbedrijf dat zich heeft gevestigd als de meest actieve in de zogenaamde early-stage investeringen wereldwijd. Gedurende 13,5 jaar werkte hij bij de investeringsbank Arctic Securities, waar hij ook drie jaar hun kantoor in Rio de Janeiro leidde. Maar er is meer in het leven dan alleen werk. Dat weet TC goed..
Hij houdt van hardlopen en heeft een persoonlijk record op de marathonafstand van drie uur en zes minuten. Niettemin is een van zijn toekomstige doelen om onder de drie uur te eindigen. Hij skiet, zowel langlauf als alpineskiën, wandelt in de Noorse bergen, houdt van paardrijden en polo spelen. Hij spreekt zowel Italiaans als Portugees en staat bekend om het organiseren van diners en grote feesten – bij voorkeur met zoveel mogelijk en diverse groepen mensen. Elke Pasen in Eidsbugarden (in de Noorse bergen) nodigt hij en zijn vrienden de hele lokale gemeenschap uit voor après-ski op Goede Vrijdag. Hij houdt van omgaan met "mensen", en het lijkt erop dat de liefde wederzijds is.
We ontmoeten hem de dag na een maandenlange zakenreis. Hij bracht twee maanden door in het hart van Silicon Valley, San Francisco, en twee maanden in Dubai. De wereld is TC's "kantoor" geworden. Hij is altijd onderweg, meestal met het vliegtuig, wat heeft geresulteerd in het behalen van Pandion-status bij SAS. Hij is bovendien altijd op zoek naar nieuwe mensen en mogelijkheden om te verkennen. Sommigen zijn het beste met cijfers en spreadsheets, anderen zijn het beste met mensen..
TC behoort tot de laatstgenoemde categorie..
Ik ben bevoorrecht om het vertrouwen te hebben gekregen om de wereld rond te reizen en zoveel ongelooflijk getalenteerde, aardige mensen te ontmoeten. Succes in het bedrijfsleven is voor mij gegaan over het opbouwen van vertrouwen en goede relaties", zegt hij.
Hij glimlacht en onthult zijn stralend witte tanden. Hij is lang en goed verzorgd, met halflang, blond haar. Hij is het type dat over een catwalk zou kunnen lopen zonder dat iemand zich daarover zou verbazen..
“In San Francisco ontmoette ik de oprichter van een van 's werelds eerste durfkapitaalbedrijven, en hij nodigde me uit op zijn wijngaard in Napa Valley. Daar zaten we en praatten tot diep in de nacht over alles, inclusief Antler, en waar we in investeren, en hoe we werken. We dronken wijn, aten avondeten en genoten van de natuurlijke flow van het gesprek."
Hij leunt over de tafel.
"Van buitenaf gezien kunnen delen van mijn werk als vrije tijd en vakantie lijken, maar in dit werk gaan vrije tijd en werk hand in hand. Zo is dit leven. Ik ontmoet zoveel mensen via het werk, waar ik dichtbij kom, en die vaak mijn vrienden worden. Voor mij is het belangrijkste geweest om vertrouwen op te bouwen, naast het leveren van een goed product of een goede service. We zijn allemaal mensen, en het maken van een goede eerste indruk maakt het zeker gemakkelijker om mogelijkheden te zien in plaats van beperkingen. Voor mij is deze benadering cruciaal geweest."
Vergeet nooit waar je vandaan komt
Soms creëert de plek waar je opgroeit verwachtingen over wie je bent. Als je uit het westelijke deel van Oslo komt, zoals TC, word je meestal geboren met een zilveren lepel in je mond. Je bent gewend aan een groot huis, een hut in de bergen en een volle koelkast.
Dat was niet het geval voor TC. Hoewel hij opgroeide in het chique deel van de stad, was het leven allesbehalve eenvoudig. Hij woonde in de conciërgewoning bij Hemingbanen, waar zijn vader verantwoordelijk was voor de faciliteiten van het grootste sportteam van Oslo. TC is enig kind, en zijn moeder stierf toen hij slechts een jaar oud was. En in het kleine deel van het oude clubhuis, waar ze een appartement hadden, voelde hij zich vaak bang en gevangen. Zijn vader was alcoholist, en als hij dronk, kon hij boos en onstabiel worden, soms gewelddadig.
"Veel van mijn klasgenoten woonden in grote huizen en hadden ouders met belangrijke banen en goede stabiele inkomens. Dat had ik niet, en ik probeerde de situatie met mijn vader en zijn alcoholproblemen altijd te verbergen," zegt TC.
TC bracht veel tijd door met zijn grootmoeder in Kongsberg (een klein stadje een uur buiten Oslo) en andere kinderen in de buurt. Daar voelde hij zich meer "normaal". Daar was hij zoals iedereen, en werd hij niet bestempeld als 'de zoon van de conciërge'. Dezelfde rust voelde hij in Bø, waar hij de hele zomer in een restaurant in Sommerland (het lokale waterpark) werkte, waar hij al op 11-jarige leeftijd frisdrank en pizza serveerde voordat hij later doorgroeide naar andere taken met meer verantwoordelijkheid..
"Vanaf jonge leeftijd moest ik het heft in eigen handen nemen. Als ik schone kleren wilde dragen, moest ik ze vaak zelf wassen. Soms plaste ik in bed, maar mijn vader had zelden zin om de lakens te verschonen. Normaal werd hij erg boos, dus meestal durfde ik het hem niet te vertellen. Als hij er toevallig achter kwam, legde hij gewoon een handdoek op het natte deel, wat het een beetje beter maakte - in ieder geval voor een korte tijd. Op school de volgende dag rook ik naar urine en mijn vrienden noemden me 'Stink-osaurus'. Toen dacht ik: 'Niemand zal me ooit nog 'Stink-osaurus' noemen'. Dat was in de vroege jaren van de basisschool, en ik moet 7-8 jaar oud zijn geweest. Vanaf dat moment nam ik de verantwoordelijkheid om te douchen en ervoor te zorgen dat ik schone kleren droeg."”.
Hij herinnert zich de psychische terreur en stress op weg naar huis van school: Wat wachtte hem thuis? Was vader dronken of niet? Had hij het voetbalveld, Hemingbanen, voorbereid met krijt om de lijnen te markeren, wat zijn taak was? Het sportgebouw moest 's ochtends worden geopend en 's avonds worden afgesloten, maar TC moest vaak de verantwoordelijkheid overnemen..
"Heming-spelers die naar mijn school gingen, konden op de deur van ons appartement kloppen en vragen om een balpomp te lenen, en mijn vader deed de deur open, dronken en naakt. Dat is niet erg leuk als je 10 jaar oud bent..."
TC liep vaak van huis weg. Hij moest gewoon weg. Soms rende hij naar zijn tante en neven, die recht tegenover de spoorlijn woonden. Andere keren liep hij op en neer door de naburige straten en droomde over hoe het leven had kunnen zijn. En wat er gebeurde in de grote huizen die hij alleen van veraf zag. Het leven achter de onbekende woonkamer ramen leek lichtjaren verwijderd. Het was een andere realiteit. Iets veiliger. Een bijna onvoorstelbare droomwereld..
"Ik had een haat-liefdeverhouding met mijn vader. Wanneer hij nuchter was, waren we goede vrienden en heel close. Dan waren het wij twee tegen 'de rest van de wereld'. De gedachte om hem te verliezen was ondraaglijk, want dan zou ik helemaal alleen zijn. Ik zei tegen de kinderbescherming (Norwegian Child Welfare Services, red.) dat ik bij mijn vader wilde wonen toen ze me vroegen. Op een gegeven moment kregen we een hond. Eerst één, toen puppy's en we hielden een van de puppy's, dus hadden we er twee. De honden werden mijn fysieke en mentale vorm van geluk. Ik kon met ze knuffelen, en als ik verdrietig was, was het beste om mijn tranen in hun vacht te huilen.”
Op 13-jarige leeftijd nam hij een levensveranderende beslissing.
Enkele familie vrienden nodigden hem uit om Kerstmis met hun familie door te brengen in Bø in Telemark, en TC zei ja. Hij koos ervoor om geen Kerstmis te vieren bij zijn vader en grootmoeder in Kongsberg. Hij kan nog steeds zowel de opwinding als het schuldgevoel voelen toen hij wegreed en zijn vader en grootmoeder in de achteruitkijkspiegel zag..
Het was de laatste kerst die hij met zijn vader doorbracht.
En hij maakte een van de belangrijkste keuzes in zijn leven.
“Op dat moment nam ik de controle over mijn leven. De familie die me opving, wist hoe de situatie thuis was en wilde helpen. Sindsdien ben ik elke kerst en elke zomer bij hen geweest. En ik ben regelmatig bij zondagse diners en we hebben dagelijks contact via de WhatsApp-chat van de familie. Ze werden mijn nieuwe familie – een familie waar ik ongelooflijk veel van houd. Ik weet echt niet hoe ik het zonder hen had gered. Ik voel me nog steeds een beetje bang - en extreem trots - wanneer mijn broers en zussen me zonder voorbehoud of verdere uitleg als hun broer noemen.”
TC's vader overleed 10 jaar geleden, toen TC 30 jaar oud was. Maar het was pas toen hij ongeveer 20 jaar was dat hij zich voldoende zeker voelde dat hij zijn eigen leven en bestaan had opgebouwd. Het was ook pas rond die tijd dat hij klaar was om anderen te vertellen hoe het was om op te groeien met een alcoholische vader.
Ik hoop dat mijn opvoeding me bewuster heeft gemaakt van hoe anderen zich voelen.
Ik probeer iedereen met een glimlach en respect te ontmoeten – en te onthouden dat iedereen zijn eigen verhaal met zich meedraagt. We spelen allemaal de hoofdrol in ons eigen leven en doen ons best met de kaarten die we hebben gekregen.
– Geloof je dat je opvoeding je sterker heeft gemaakt in het opbouwen van relaties?
“Voor mij heeft zaken altijd veel te maken gehad met het opbouwen van vertrouwen – en dan moet je open en eerlijk zijn. Ik vind het niet moeilijk om mijn kwetsbaarheid te tonen, en wanneer ik dat doe, openen anderen zich meestal ook. Ik vind het echt verrijkend en lonend voor beide partijen.”
Er is iets onoverwinnelijks aan hem.
TC's reis naar succes met een avontuurlijke carrière kan worden vergeleken met het Noorse volksverhaal over een jonge jongen genaamd Askeladden, die begon als een underdog zonder grote verwachtingen en eindigde als een held door zijn vindingrijkheid en veerkracht..
Op 15-jarige leeftijd ging hij een jaar naar de middelbare school in de VS. Hij was de kicker van het schoolteam en kreeg de bijnaam 'De Noorse nachtmerrie'. Hij werd gekozen tot Prom King bij het Senior Year Prom. Zijn zelfvertrouwen groeide en een gevoel van eigenwaarde ontwikkelde zich in hem..
Op 20-jarige leeftijd verhuisde hij naar Milaan om economie te studeren. Hij was goed in wiskunde en natuurwetenschappen en blonk uit in deze vakken. Na zijn studie liep hij stage bij de investeringsbank Carnegie in Oslo..
“Ik werkte heel hard in deze periode en deed alles om indruk te maken op de baas en een vaste baan te krijgen. Ik probeerde alles. Ik stuurde hem foto's van toen ik aan het skiën was, omdat ik wist dat hij zelf een ski-enthousiast was. Ik belde waarschijnlijk 20 keer, stuurde e-mails en volgde op. Ik deed alles om te laten zien hoe toegewijd en geïnteresseerd ik was.”
Geef nooit op
Lange tijd hoorde hij niets terug, maar TC gaf niet op. Op een dag, toen hij terugkwam van de universiteit, opende hij zijn laptop en vond een nieuwe e-mail van de baas. In de onderwerpregel stond: "Volharding loont". En verder in de e-mail stond: "Beste TC! Ik heb het genoegen je een vaste baan aan te bieden in de Corporate Finance afdeling bij Carnegie.
Ik geloof dat een van mijn grootste krachten is dat ik nooit opgeef. Mensen moeten bijna in mijn oor schreeuwen voordat ik daadwerkelijk toegeef dat de deal niet doorgaat. Soms heb ik te veel tijd besteed aan een enkele transactie die uiteindelijk niet slaagde.
Hij zette zijn carrière voort bij Pareto, destijds Arctic, waar hij op 23-jarige leeftijd werd aangenomen. Hij stond op de voorpagina van Dagens Næringsliv (Noors nieuwsmedium, red.) als de "best betaalde onder de 30 jaar". Zodra hij 's ochtends wakker wordt, richt hij zich op de taken die wachten. Als hij niet denkt aan de deals hij aangaat, denkt hij aan de investeerders waartegen hij zich opwerkt. Vaak lukt het hem om de klant te winnen, maar niet altijd.
“Ik hou er niet van om te falen. Dan kan ik echt verdrietig en boos worden. Maar mijn houding is: Ik accepteer geen nederlaag, want ik geef nooit op. Soms kan de oplossing zijn om opnieuw te beginnen. Skiën of hardlopen in het bos of in de bergen om mijn gedachten te verhelderen helpt. Vaak in het diepe bos met mijn hardloopschoenen aan en met "Bøtta" aan mijn zijde. Na een paar kilometer buiten met hoge intensiteit krijg ik vaak een golf van positieve energie en kom ik weer op het juiste spoor. Het kan me helderheid geven, zodat ik dingen vanuit een ander perspectief kan zien.”
Andere keren, tijdens onderhandelingen en discussies met klanten, kan het goed zijn om je meer als de Japanners te gedragen: Voel je op je gemak met stilte wanneer andere mensen in de buurt zijn. Zelfs als je het woord en de aandacht in de kamer hebt, leun dan achterover, denk nog eens na en overweeg de vraag die wordt gesteld. Omarm de stilte en antwoord vervolgens doordacht en duidelijk.
- Dus heb je succes gehad?
“Nou, stilte geeft je de tijd om jezelf beter uit te drukken. Vaak kunnen anderen zich ongemakkelijk voelen bij stilte, dus ja, het heeft vaak als een goede oplossing voor mij gewerkt.”
Wanneer werk en vrije tijd elkaar overlappen en hand in hand gaan
Hij vierde zijn 40e verjaardag tijdens een zakenreis in Dubai met zakenrelaties en enkele vrienden van vrienden, die hij via sociale media kende. Vaak ontmoet hij mensen op zakenreizen in het buitenland op deze manier. Toen hij voor het eerst naar Hong Kong ging, vroeg hij op Instagram of iemand daar bekenden had. Hij kreeg veel reacties en was in die periode bijna elke avond of in het weekend sociaal actief nadat de werkverplichtingen waren afgerond. Sindsdien heeft hij contact gehouden met meerdere van hen. Onlangs deed hij hetzelfde in San Francisco.
Ik hou van dit leven, waar werk en vrije tijd hand in hand gaan, terwijl ik de wereld heb ervaren en in nog grotere mate nieuwe en spannende culturen heb leren kennen. Tijd doorbrengen op een plek en in het weekend blijven en de vrije tijd prioriteren met degenen die ik via het werk ontmoet, is voor mij optimaal..
"Ik kan rennen, skiën en trainen met mijn zakenpartners, naar diners gaan en met hen uitgaan, zonder na te denken over personeelsverantwoordelijkheid in Noorwegen. Deze vrijheid en flexibiliteit is een vorm van luxe die ik zeer heb gewaardeerd. Mijn afdelingshoofden en CEO's zijn altijd zeer ondersteunend geweest in hoe ik ervoor heb gekozen te werken, en we hebben wederzijds respect en vertrouwen gehad", zegt TC..
Maar wanneer hij alleen wakker wordt na een weekend op zakenreis in het buitenland, komen er natuurlijk wat extra gedachten op..
"Soms denk ik dat het leven nog beter zou zijn met iemand erbij. Iemand met wie ik alles kan delen, van vroeg in de ochtend tot laat in de avond. Maar ik heb deze bijzondere persoon nog niet ontmoet, en tot die tijd vind ik nog steeds dat dit de juiste prioriteit in het leven voor mij is."”
- Denk je dat het te maken heeft met het feit dat je vader nog steeds in je gedachten is?
'Als een "molensteen om de nek"? Nee, dat denk ik niet. Ik heb hem van me afgeschud. De periodes waarin ik het meest aan hem denk, zijn meestal van 20 november - zijn verjaardag - tot aan Kerstmis. Wanneer ik het lied "Home for Christmas" van Maria Mena hoor, herinner ik me de dag dat hij stierf. Het was 15 december, toen we dat lied op repeat speelden totdat hij stierf'.
TC heeft dezelfde voornaam als zijn vader, Tor. Maar hij wil bekend staan als TC.
Ik was waarschijnlijk streng voor mezelf en slaagde erin om als kind mijn eigen grenzen te stellen. Het had zeker de verkeerde kant op kunnen gaan. Ik heb een normale relatie met alcohol, ik ben niet boos of verbitterd, en ik ben ongelooflijk blij met mensen en het leven in het algemeen. Ik voel ook dat ik een van de belangrijkste dingen in het leven heb geleerd: Mensen zien voor wie ze zijn - en hopelijk opmerken wie gezien moet worden..
Zijn blik wordt intenser.
"Wanneer iemand beweert dat mensen uit het westen van Oslo oppervlakkig en egocentrisch zijn, heb ik veel voorbeelden van het tegendeel. Ik werd gezien en er werd voor me gezorgd. Iemand zag me toen ik het nodig had. Er zijn veel manieren om anderen te 'zien'. Dit werd me extra duidelijk in Bø, vele jaren geleden. Iemand sloeg een arm om mijn schouder en vroeg: 'Hoe gaat het eigenlijk met je, TC?' Toen sloeg het gevoel van gezien worden als een bliksem door mijn lichaam. Ik heb geprobeerd deze benadering te gebruiken om anderen te ontmoeten die op dezelfde manier gezien moeten worden."”
Droomhuis
Zes jaar geleden kocht hij zijn droomhuis. Het huis waar hij als kind van droomde. Toen hij op een dag ontdekte dat het huis te koop stond, voelde het ondenkbaar om een bod uit te brengen. Het was te onwerkelijk om daar te wonen. En zeker veel te duur. Maar een vriend overtuigde hem om ervoor te gaan - en hij won de biedingsronde..
“Dit huis past perfect bij mij en mijn sociale levensstijl. Ik kan veel mensen verzamelen en iedereen weet dat het huis altijd open is en ze kunnen langskomen. Zoals ik in Italië leerde: Als ik geen eten heb, maken we gewoon een pasta.”
Hij nodigt regelmatig vrienden uit voor diners, lunches, trainingen, plezier en gezelligheid - tafeltennis, basketbal en trainingssessies.
Wanneer ik elke ochtend van de slaapkamer naar beneden ga, ga ik naar het terras, geniet van de zon, de frisse lucht en omarm het uitzicht. Dan knijp ik mezelf in de arm en denk: "Dit is te mooi om waar te zijn.""
Hij kijkt onder de tafel. De hond heeft zich weer aan zijn voeten genesteld.
“En ik hou ervan om "Bøtta" bij mij. De beste hond ter wereld.”
Dat leerden we van TC
-
Geef nooit op.
Dat is met mij meegegaan sinds mijn kindertijd. Het vermogen om nooit op te geven zorgde ervoor dat ik mijn eerste baan bij Carnegie kreeg, en zoals mijn baas tegen me zei: "Volharding loont".
-
Onderschat nooit de kracht van communicatie.
Ontmoet alle mensen met respect en een nieuwsgierige glimlach, zonder scepsis of vooroordelen.
-
Word nooit "volwassen".
"Never grow up, Peter Pan, never grow up". Het behouden van de kindertijd en het jeugdige in jezelf is belangrijk voor de levenskwaliteit.
Fotograaf: Truls Qvale
Journalist: Lasse Lønnebotn
MAN IN THE SHIRT: "De eer komt toe aan de man die daadwerkelijk in de arena staat, wiens gezicht wordt getekend door stof en zweet en bloed" - citaat Theodore Roosevelt in Parijs, 1910. In de portretserie "Man in the Shirt" ontmoet BARONS zakenmensen die gemeen hebben dat ze zichzelf in het spel en op het spel hebben gezet. Waar vinden ze moed? Wat is het belangrijkste dat ze onderweg hebben geleerd? En wat kunnen wij van hen leren?
