”Eerlijk gezegd. Het is geweldig dat we wat oude rotten aan boord hebben gekregen.” Het jaar is 2016 en er is een bestuursvergadering bij Soundboks. Rond de tafel zitten de oprichters en delen van het managementteam van de jonge, Deense startup. Degene die wordt aangeduid als de oude man aan boord is Tue Mantoni. Hij is 41 jaar oud en is net gestopt als CEO bij B&O. Hij voelt zich allesbehalve oud.
BARONS ontmoet Tue Mantoni in Charlottenlund op die maandagmiddag in augustus, wanneer de kinderen weer naar school gaan. Hij lijkt niet op een oude bestuursvoorzitter in zijn korte broek en met zijn ietwat jongensachtige uiterlijk. Hij begint te vertellen over zijn dag.
”Vandaag was de eerste schooldag voor de kinderen. Tine, mijn vrouw, was naar haar werk, dus ik stond op met de kinderen, fietste met hen naar school en weer naar huis terwijl ik naar een podcast luisterde. Daarna had ik een paar telefoongesprekken en een enkele vergadering vanmorgen. Om 15.00 uur ga ik twee uur fietsen en dan heb ik vanavond veel te lezen omdat ik deze week drie grote bestuursvergaderingen heb”, zegt hij en lijkt iemand die de dag waardeert.
Jonge B&O-directeur
Tue Mantoni geniet ervan zijn dag zelf te regelen. Hij noemt zichzelf een workaholic en werkt veel uren. Maar hij is degene die de dag bepaalt. Dat is niet altijd zo geweest.
De meeste mensen kennen Tue Mantoni als een jonge, opkomende CEO van B&O. Hij was pas 36 jaar oud toen hij aantrad. De realiteit was echter dat B&O niet zijn eerste baan als eindverantwoordelijke was. Al op 28-jarige leeftijd werd hij directeur bij het motorfietsbedrijf Triumph in Engeland. Twee jaar later werd hij daar CEO.
”Als je CEO bent, is je dag gewoon vastgelegd. Veel mensen geloven in kwaliteitstijd, maar ik geloof ook dat de hoeveelheid tijd met je familie belangrijk is. Dat je er kunt zijn wanneer dat nodig is, en niet alleen wanneer het in de financiële kalender van het bedrijf past”, zegt hij.
Het is precies die flexibiliteit die Tue Mantoni nu heeft, waar hij zijn ervaring uit grote bedrijven gebruikt als investeerder en bestuursvoorzitter in een aantal startups en als voorzitter van het staatsinvesteringsfonds, Vækstfonden.
Mensen zijn belangrijk
In 2003 is Tue Mantoni goed op weg naar een carrière in de consultancywereld. Hij heeft de nerdy cand.merc. in wiskunde gestudeerd en een baan gekregen bij McKinsey. Als hij volhoudt, ligt hij op de snelweg naar de titel van senior partner en veel geld op de bank.
Maar dan ontmoet Tue Mantoni een persoon die zijn levenspad verandert. De man heet John Bloor. John Bloor is geboren en getogen in Midden-Engeland. Zijn vader was mijnwerker en vanwege gezondheidsproblemen moest John op 15-jarige leeftijd van school. Hij ging in de leer als vakman, begon snel zijn eigen bedrijf en bouwde huizen voordat hij 20 was. De rest is een soort geschiedenis, en John Bloor is vandaag een van de rijkste mensen in Engeland.
En hij bezit dus Triumph Motorcycles, waar de jonge Tue Mantoni een McKinsey-project heeft uitgevoerd. John Bloor vraagt hem of hij commercieel directeur wil worden, en hij zegt ja tegen wat hij zelf zijn "eerste echte baan" noemt. Hier ontmoet Tue Mantoni voor het eerst echte medewerkers die niet ultra-ambitieus zijn en voor wie het werk niet het belangrijkste in het leven is.
”John zei altijd dat het kennen van mensen het belangrijkste is. Ik kwam daar in overhemd en stropdas en dacht: "Wat is dit nu, zolang ze maar slim zijn en goed in Powerpoint." Op een dag moesten we iemand aannemen, en we hadden twee kandidaten die even goed waren. Toen zei hij: "We nemen diegene, want zijn vader is boer. Boeren staan vroeg op, 365 dagen per jaar, en werken hard in de zomer en sparen voor de winter. Het is goed om door een boer te worden opgevoed." En dat was interessant, want daar had ik nooit over nagedacht. Ik keek meer naar iemands cv. Dat is belangrijk, maar de persoon erachter is vaak belangrijker”, zegt Tue Mantoni vandaag.
Wanneer je Tue Mantoni vraagt hoe hij de bedrijven selecteert waarin hij investeert, is het eerste wat hij zegt ook:
”Ik kijk naar wat voor mensen het zijn. Het duurt altijd vrij lang vanaf het moment dat we beginnen te praten tot we daadwerkelijk beginnen samen te werken. Bij Soundboks duurde het zes maanden of zoiets. Ik vind het leuk om mensen te leren kennen – dat ik vind dat ze bekwaam en aangenaam zijn. Ik wil graag dat ik uitkijk naar de vergaderingen”, zegt hij.
Krasjes in de lak
In 2012 keert Tue Mantoni terug naar Denemarken. Hij heeft ja gezegd tegen de functie van algemeen directeur bij B&O, een bedrijf dat een van de meest Deense is. Mooi design, hoge kwaliteit.
Het is een gouden vogel die terugkeert. In een interview met Børsen in 2012 noemt journalist Rune Skyum-Nielsen hem: ”De hemelbestormer die aanzienlijk heeft bijgedragen aan het verdrievoudigen van de omzet van Triumph tijdens zijn acht jaar bij het Engelse motorfietsmerk.” In het interview zegt hij ook dat hij B&O in slechts vijf jaar kan laten verdrievoudigen.
Dat zelfvertrouwen zorgt in de jaren als topman bij B&O voor veel kritische berichtgeving over Tue Mantoni.
”We beloofden te veel en leverden niet wat we moesten”, constateert hij vandaag.
Hij gelooft echter dat er twee verhalen zijn. Dat van de pers en het interne verhaal.
”Er is ook een ander verhaal over dat we veel complexiteit hebben verminderd, de producten en zelfperceptie hebben gemoderniseerd en er zo voor hebben gezorgd dat het bedrijf overleefde op een moment dat de zaken er al jaren somber uitzagen. Wanneer ik B&O vandaag bezoek, zeggen meerdere collega's dat als het niet was voor de beslissingen die we namen terwijl ik aan het roer stond, we er vandaag niet zouden zijn. We deden veel dingen waarvan de impact op korte termijn niet zo duidelijk was voor buitenstaanders, maar die achteraf gezien duidelijk noodzakelijk en juist waren”, vervolgt hij.
Tue Mantoni zegt zelf dat hij blij is dat hij de krasjes in de lak heeft gekregen.
”Het is heel gezond om te ervaren dat je niet over water kunt lopen. Het is waarschijnlijk heel goed geweest voor mijn ego, denk ik. Ik durf niet eens te denken aan wat er zou zijn gebeurd als het bij B&O helemaal fantastisch was gegaan. Dat zou goed zijn geweest voor het bedrijf, maar ik ben niet zeker of het goed voor mij zou zijn geweest”, zegt hij met een glimlach en citeert de stoïcijnse filosofie: ”Tegenslag slaat je alleen neer als je bent verleid door voorspoed.”
Een andere bestuursvoorzitter
Tue Mantoni is heel duidelijk als hij zegt dat hij nooit meer CEO van een groot bedrijf wil zijn. Vandaag is hij investeerder en zit hij in de raad van bestuur van Joe & the Juice, GUBI, Stine Goya, Lakrids by Johan Bülow en Soundboks. Daarnaast probeert hij maatschappelijke verantwoordelijkheid te nemen als voorzitter van Vækstfonden en AM Hub, een Deense cluster van bedrijven die onder andere werken met 3D-printen. Onlangs is hij auteur geworden met het boek Samfundskontrakten, waarin hij betoogt dat bedrijven en de samenleving diep afhankelijk van elkaar zijn.
”Het is eigenlijk interessant dat een farmaceutisch bedrijf wordt beoordeeld op de aandelenkoers in plaats van op het aantal levens dat het heeft gered. Als je nu tegen de directeur van een farmaceutisch bedrijf zou zeggen dat zijn salaris afhankelijk is van de aandelenkoers EN het aantal levens dat het bedrijf heeft gered, dan zou je heel andere beslissingen gaan nemen. Wanneer we onze ontwikkelingskosten hebben terugverdiend, zouden we naar Afrika moeten gaan en 50 miljoen mensen redden”, zegt Tue Mantoni als een voorbeeld van die zaak.
Dat is ook wat hij probeert te realiseren in zijn eigen investeringen. Hij investeert in doelgerichte bedrijven die ook een goede zaak kunnen worden.
Daarom is hij ook een heel ander lid van de raden van bestuur waarin hij zit. Hij is verre van degene die alleen naar de vergaderingen komt, de papieren leest en zijn ervaringen deelt.
”Er zijn mensen die me vragen of het niet een beetje vroeg is om 'alleen maar' een bestuurscarrière te hebben. Maar ik heb geen klassieke bestuurscarrière. In sommige bedrijven ben ik heel hands-on. Bij Soundboks neem ik bijvoorbeeld direct deel aan designworkshops. Dan put ik uit ervaring van Triumph, dat enkele overeenkomsten heeft. Bestuurswerk is eigenlijk veel veranderd. Bedrijven ontwikkelen zich zo snel dat als je alleen naar de bestuursvergaderingen komt, er zoveel is gebeurd sinds de laatste keer dat het management al hun tijd moet besteden aan het bijwerken van de raad van bestuur”, zegt hij over zijn benadering van bestuurswerk.
Een kleine spijt
Tue Mantoni heeft van alles geprobeerd. Hij is algemeen directeur geweest met veel mensen onder zich – in goede en slechte tijden. Hij heeft het leven als investeerder en bestuurslid geprobeerd. Er is echter één ding dat hem spijt dat hij niet heeft gedaan.
”Het spijt me een beetje dat ik nooit mijn eigen bedrijf ben begonnen. Er is echt een drijfveer in het hebben van je eigen project. Ik zou alle jonge mensen willen aanraden: "Begin je eigen bedrijf. Het kan gewoon zijn dat je een coole t-shirt maakt en die op TikTok promoot. Het kan zijn dat het geen groot bedrijf wordt, maar dan leer je ondernemerschap, en dat zou me een betere leider hebben gemaakt”, zegt hij en voegt eraan toe: ”Maar het is nog niet te laat.”
En nee. Hoewel de jonge managementgroep het geweldig vond om een oude man aan boord te krijgen, is het niet te laat om in het ondernemersleven te springen wanneer je langzaam grijze haren begint te krijgen. De gemiddelde leeftijd voor nieuwe ondernemers in Denemarken is 41 jaar.
Tue Mantoni in The Consultant
MAN IN THE SHIRT ”De eer komt toe aan de man die daadwerkelijk in de arena staat, wiens gezicht wordt geschonden door stof en zweet en bloed” - citaat Theodore Roosevelt in Parijs, 1910. In de portretserie ”Man in the Shirt” ontmoet BARONS zakenmensen die gemeen hebben dat ze zichzelf in het spel en op het spel hebben gezet. Waar vinden ze moed? Wat is het belangrijkste dat ze onderweg hebben geleerd? En wat kunnen wij anderen van hen leren?
